Kroatië
2024
De reis is het doel
De voorpret begint
Vanmorgen begon mijn dag zoals elke goede reisdag zou moeten beginnen: met een frisse hardloopsessie. Het hoofd leeg, de benen los, en ondertussen in gedachten al half onderweg richting Oostenrijk. Zodra ik terug was, kon ik het niet langer uitstellen de motor riep.
Tassen open, checklist erbij, en stap voor stap alles inpakken wat ik nodig heb voor drie dagen onderweg. Eten voor de eerste etappes, koffie voor de vroege ochtenden en natuurlijk mijn vertrouwde tentje. We reizen volledig self-support, dus ook de benzinebrander gaat mee. Er is iets fijns aan het idee dat je alles wat je nodig hebt op je motor meedraagt een klein huis op twee wielen.
Morgen is het zover. De start is gepland in startgroep drie, 6 juli om 08:00 uur. Het plan is om op dag één zoveel mogelijk kilometers te pakken. Kassel, Duitsland moet zeker haalbaar zijn, en als de benen of beter gezegd, de benzine het toestaan, liefst nog een stukje verder. De eerste twee dagen volgen we vooral de grote wegen, kilometers maken, het ritme vinden. Daarna begint het échte genieten: de binnenwegen van Oostenrijk, waar elke bocht een cadeau is en elke bergpas een klein avontuur op zichzelf.
Het vooruitzicht van die eerste nacht in de tent, zelf koken op de brander terwijl de motor langzaam afkoelt, geeft me nu al een gevoel van vrijheid. Alles staat klaar, de motor glanst ongeduldig in de garage.
Morgen begint het: drie dagen onderweg, stap voor stap richting de bergen.
Op weg naar Oostenrijk
Sinntal – De kilometers tellen (6 juli 2024, 24°)
De eerste echte reisdag zit erop. Het was geen spectaculaire rit, maar wel precies wat we nodig hadden: droog asfalt, een goed tempo en zo’n 600 kilometer minder tussen ons en de bergen. De route liep over de grote wegen, waar het vooral zaak was om kilometers te vreten.
De wind had vandaag duidelijk zijn eigen plannen. Vooral op de open stukken, zo’n dag waarop je je motor bijna kunt voelen zuchten. Maar zolang het droog blijft, hoor je mij niet klagen.
Nu staan we in Sinntal, waar de temperatuur met een aangename 24° graden perfect is om nog even uit te puffen. Morgen volgt de laatste ‘verplaatsingsdag’, en daarna begint het echte werk: de mooie binnendoor wegen, de bochten, de passen en het avontuurlijke stuk waar we al zolang naar uitkijken.
Voor nu: motor afkoelen, benen strekken, en genieten van het vooruitzicht.
Regen, tunnels en uiteindelijk die mooie slingerwegen
Pölstal 7 juli – 23°
De dag begon perfect: ontbijten in de zon, helm nog even naast de tent, en het vooruitzicht op opnieuw zo’n zeshonderd kilometer voor de boeg. De lucht zag er vriendelijk uit… maar dat duurde niet lang.
Want vanmiddag kwam het: regen. Veel regen. Heel veel regen. Het soort buien waarbij je vizier in één klap verandert in een waterval en je jezelf afvraagt waarom je dit eigenlijk leuk vindt tot je bedenkt dat je op weg bent naar Oostenrijk, en dan valt alles weer op z’n plek.
Oostenrijk begroette ons bovendien op zijn eigen manier: met tunnels. Eindeloze tunnels. Warm, koud, nat, droog een dag vol contrasten. Gelukkig reden we het laatste stuk binnendoor, waar de slingerwegen door de heuvels alle nattigheid meteen deden vergeten. Bochten die uitnodigen, heuvels die golven als zee, en het gevoel dat je eindelijk écht in de reis zit.
We staan nu op een camping in Pölstal. Niks mis mee, maar duidelijk aan het einde van zijn gloriejaren. De wc-deuren hebben betere tijden gekend, en de receptie bestaat vooral uit het vertrouwen dat de eigenaar morgen komt om zijn geld op te halen. We wachten het af.
Morgen rijden we door naar Slovenië, opnieuw via de toeristische binnenwegen. En het beste nieuws: we laten het slechte weer achter ons. Tijd voor korte-broeken-weer al blijft dat natuurlijk niet voor op de motor.
Op naar de volgende bocht, de volgende grens, en hopelijk eindelijk droge laarzen.
Van bergen tot budgetvoordeel
Metlika – Slovenië – 9 juli 2024 – 33°
Vandaag stond volledig in het teken van binnen doorwegen en wat voor wegen. Vanaf onze camping in Oostenrijk draaiden we meteen de kleinere routes op, richting Kroatië. Het grootste deel van Slovenië hebben we doorkruist, en dat merk je: bocht na bocht, berg na berg, en overal die uitzichtpunten die je telkens weer doen stoppen, ook al wil je eigenlijk alleen maar doorrijden.
Slovenië verrast. De wegen zijn opvallend strak en goed onderhouden, alsof elke bocht met zorg is neergelegd voor motorrijders. Het voelt bijna alsof je door een decor rijdt, zo netjes ligt alles erbij. En dan die vergezichten… groene berghellingen, glinsterende rivieren, en dorpen die verstopt lijken in het landschap.
Onze camping voor vanavond is net zo’n meevaller. Mooi gelegen aan het water, schoon, netjes en qua prijs vergelijkbaar met Duitsland. Wat hier gelukkig wél een stuk goedkoper is: benzine. De motor tanken doet ineens veel minder pijn. Ook in de supermarkt merk je het verschil een fijne bijkomstigheid na een warme rit van 33 graden.
Metlika voelt als een plek waar je best even zou kunnen blijven hangen. Maar morgen wacht weer een nieuwe route, nieuwe bochten, en nieuwe landschappen. Dit is waarom je zo’n reis maakt.
Warmte, geschiedenis en dure campings
Karlovačka – Kroatië – 10 juli 2024 – 36°
De rit van gisteren voelde als een reis door recente geschiedenis. Langs de grens van Bosnië en Kroatië zie je nog steeds de sporen van de oorlog. Verwaarloosde, kapotgeschoten gebouwen staan er alsof de tijd heeft stilgestaan. Sommige laten ze bewust staan als stille getuigen van wat hier is gebeurd. Daarnaast zijn er langs de grens monumenten in aanbouw herinneringen die nog vorm krijgen, net als de verhalen die eraan verbonden zijn.
Naarmate we verder richting de kust reden, veranderde het landschap, maar helaas ook de prijzen. Campings zijn hier verrassend duur. Voor een eenvoudige plek zonder extra voorzieningen betaal je al €18 per nacht. En de camping mét zwembad en winkeltje? Die vraagt €52 voor één nacht. Nou, dat gaan we dus mooi niet doen.
We staan nu op een plek die betaalbaar genoeg is om te blijven, en dat doen we vandaag dan ook. Even bijkomen, even niets moeten al is dat met zo’n 36° graden makkelijker gezegd dan gedaan. De hitte hangt als een warme deken om alles heen.
Morgen rijden we door naar Šibenik, langs de kust en waarschijnlijk in nog meer zon. Daarna zetten we koers richting de Krka-watervallen, waar we vrijdag een bezoek aan willen brengen. Zin in. Na alle warmte en stof lijkt zo’n frisse waterval een klein paradijs.
De reis gaat verder, maar vandaag hou ik het bij verkoeling zoeken, water drinken en de motor laten uitrusten.
Ruige bergen en een dag vol cultuur
Šibenik – Kroatië – 12 juli 2024 – 35°
Gisteren hebben we een schitterende route achter de rug, dwars door een ruig en bergachtig gebied. De weg slingerde omhoog en omlaag, met flinke hoogteverschillen en uitzichten die je telkens weer deden terugschakelen niet om langzamer te rijden, maar om langer te kijken. Hoe dichter we de kust naderden, hoe dramatischer het landschap werd. Ruw gesteente, grillige heuvels en dat warme mediterrane licht dat alles nét even mooier maakt.
Inmiddels staat de teller op 1883 kilometer. Bijna onvoorstelbaar hoe snel de dagen voorbij vliegen als elke bocht anders is, elke horizon weer een nieuw plaatje.
Vandaag blijven we op de camping in Šibenik. Even geen helm, geen motorlaarzen althans niet voor een paar uur. We gaan de Krka-watervallen bezoeken: een soort cultuurdag, maar dan met water, natuur en waarschijnlijk heel veel foto’s. Het wordt warm, 35 graden, dus een beetje verkoeling tussen de watervallen is meer dan welkom.
Een dagje zonder kilometers op de motor voelt bijna vreemd, maar soms moet je even stilstaan om de reis echt te laten landen.
De watervallen van Krka bleken absoluut de moeite waard. Het park is een aaneenschakeling van helder water, groene oases en houten wandelpaden die je langs de mooiste plekken leiden. Vooral de grootste waterval trekt de meeste bezoekers en dat is niet voor niets. Het donderende water, de nevel in de lucht en het uitzicht vanaf de houten brug maken het een plek waar je gemakkelijk even blijft hangen.
Een indrukwekkend stukje natuur dat je echt gezien moet hebben als je in Kroatië bent.
Magie aan het water
Mijn dag bij de Krka-watervallen
Zodra je bij de ingang van het Krka Nationaal Park afstapt, merk je meteen dat het anders voelt dan de weg waar je net vandaan komt. Het gebrom van motoren maakt plaats voor het constante geluid van stromend water. Het pad voert je langs houten bruggetjes en tussen bomen door, terwijl heldere beekjes onder je door lopen. Je ruikt natte aarde en dennen simpel, fris, en precies wat je nodig hebt na een stuk rijden.
Na een paar bochten sta je bij Skradinski Buk, de bekendste waterval van het park. Een brede trap van water stort naar beneden in een turquoise bassin. Geen poespas: gewoon een indrukwekkend gezicht. Je leunt tegen de railing, neemt het geheel in je op en laat het even op je inwerken. Het is zo’n plek waar je vanzelf een paar minuten langer blijft staan dan gepland.
Onderweg zie je van alles: libellen die tussen het riet schieten, kleine visjes in het heldere water en af en toe een schildpad die op een rots ligt alsof niets hem kan storen. De natuur is hier overal zichtbaar en levendig, maar zonder dat het overdreven idyllisch wordt gewoon, echte schoonheid.
Je kwam voor de watervallen, maar je vertrekt met een verrassend compleet gevoel: een mooie rit, een rustige wandeling en een stukje Kroatische natuur dat indruk maakt zonder daar moeite voor te doen. Krka is zo’n plek waar je even afstapt, rondkijkt, en denkt: dit was het waard.
Kustwegen en Brabants bier
Općina Mošćenička Draga 13 juli 2024 – 34°
Vandaag hebben we de kustroute vanuit het zuiden gevolgd een echte aanrader voor motorrijders. De weg slingert langs de zee, met die typische mix van blauwe uitzichten, rotsachtige bochten en het geluid van de wind dat dwars door je helm heen snijdt. Elke kilometer voelt hier als een ansichtkaart.
We zitten inmiddels niet ver meer van Pula, maar voor vandaag hebben we een fijne plek gevonden in Mošćenička Draga. De camping is een beetje apart, maar juist daardoor gezellig. En het ontvangst? Onvergetelijk. De eigenaresse, een Brabandse met een hart zo groot als haar glimlach, stond binnen een minuut met een koud biertje in haar hand voor ons klaar.
Na tien uur rijden smaakte dat biertje alsof het speciaal voor dit moment gebrouwen was.
Morgen weer verder, maar voor nu genieten we van de avond, de warmte en de gezelligheid van deze onverwachte plek aan de Kroatische kust.
Van Romeinse stenen naar Alpenlucht
Koper 14 juli 2024 – 32°
Vandaag begon met een flinke dosis cultuur in Pula. We hebben de stad doorkruist en natuurlijk de beroemde Romeinse arena bezocht een indrukwekkend bouwwerk dat je bijna terug in de tijd trekt. Ook het oude theater lag prachtig in de ochtendzon. Naomi kan er onwaarschijnlijk mooi over vertellen; zij weet precies hoe die oude stenen tot leven komen.
Na Pula hebben we de kust verlaten en zijn we via een prachtige route richting Slovenië gereden. Het landschap veranderde langzaam van mediterrane kustlijn naar groene heuvels en uiteindelijk de eerste aanloop naar de Alpen. Je voelt het aan alles: de lucht wordt frisser, de uitzichten ruimer en de bochten uitnodigender.
We staan nu in Slovenië, vlak bij de Italiaanse grens en niet ver van Triëst. Een perfecte uitvalsbasis voor de rit van morgen, wanneer we echt de Alpen in duiken. Na dagen zon, cultuur en kustwegen is het tijd voor frisse berglucht en nieuwe hoogtemeters.
De reis blijft verrassen.
Pontebba
Hoogtepunten op 1600 meter
Italië – 15 juli 2024 – 26°
Vandaag begon met een rit door Italië, vanaf Slovenië langs Triëst richting het noorden. De tolwegen hielpen om snel vooruit te komen, maar het echte plezier begon toen we de bergen inreden. Op 1600 meter hoogte bleek er helaas geen supermarkt te zijn, en mijn brood was op. Gelukkig kwam de Italiaanse gastvrijheid om de hoek: net voor de grens met Oostenrijk stond daar een authentieke pizza te wachten warm, vers en precies wat je nodig hebt na zo’n rit.
Heiligenblut am Großglockner
Speeltuin voor motorrijders
Oostenrijk – 15 juli 2024 – 26°
Eenmaal in Oostenrijk veranderde het landschap in een ware speeltuin voor motorrijders. Bochten, beklimmingen, afdalingen de motor doet precies wat je vraagt en iedere bocht voelt als een kleine overwinning. Het plezier zit in de rit zelf: telkens omhoog, dan weer omlaag, met adembenemende uitzichten als beloning.
Morgen staat de Grossglockner op het programma, één van de hoogtepunten van deze reis, voordat we weer richting Italië afdalen. De bergen beloven frisse lucht, indrukwekkende panorama’s en motorrijplezier op z’n best.
Heiligenblut am Großglockner
Hoogtepunt in de Alpen
Oostenrijk – 16 juli 2024 – 23°
Vandaag stond de Grossglockner op het programma, één van de mooiste passen van de Alpen. Het rijden over deze pas is werkelijk een ervaring op zich: scherpe bochten, steile beklimmingen en adembenemende uitzichten die je keer op keer doen stoppen om te kijken. Bovenop wachtte de gletsjer als kers op de taart, een imposant gezicht dat de inspanning dubbel en dwars waard maakte.
Na de Grossglocknerpas reden we langs Fusch, een charmant dorpje aan de beroemde Großglocknerstraße. Hier voelde je echt de rust van de bergen, het geluid van de motor en de frisse Alpenlucht. Ideaal om even bij te komen en de benen te strekken voordat we verder gingen.
Moos in Passeier – Terug in Italië
Italië – 17 juli 2024 – 29°
Later op de dag kwamen we weer Italië binnen, richting Moos in Passeier. Het landschap veranderde subtiel, maar bleef spectaculair: smalle bochten, bergdorpjes en een licht warmere zon op de huid. Hier bereiden we ons voor op de laatste passen van deze tour: morgen staat de Himmeltsjoch op de planning.
De motorpaden door de Alpen blijven een feest: elke bocht voelt als een nieuwe uitdaging, iedere afdaling geeft een kick. Inmiddels staat de teller op 3200 kilometer, kilometers vol avontuur, bergen en onvergetelijke uitzichten. Morgen vervolgen we onze route via de Bodensee richting Frankrijk, maar vandaag genieten we nog even na van de bergen en het gevoel dat je letterlijk boven alles uitrijdt.
Langs het Zwarte Woud: rustige bochten en groene dieptes
18 juli 2024 26–29°C
Een onverwachte bezoek in Geisingen
Sommige dagen beginnen zonder verwachtingen maar leveren juist daardoor de mooiste verrassingen op. Terwijl we Geisingen achter wilde laten, trok een oud gebouw onze aandacht: een museum verstopt in een historische watermolen. We hadden het nooit gevonden als we niet toevallig langs deze route waren gereden. Het geklater van het water, het knarsen van de houten radconstructie en de rust van de omgeving maakten het een bezoek dat voelde als een stap terug in de tijd. Het zette meteen de toon voor een dag vol ontdekkingen.
Na het onverwachte museumbezoek vervolgden we onze route en lieten Duitsland langzaam achter ons. De overgang naar Frankrijk verliep niet ongemerkt, maar het landschap veranderde subtiel. De weg slingerde door het Zwarte Woud, waar dennenbossen en open valleien elkaar afwisselden.
Geen scherpe haarspeldbochten vandaag, eerder elegant meanderende wegen die uitnodigden tot ontspannen rijden. Het was een rit waarin de motor het werk deed en wij alleen maar hoefden te genieten van het uitzicht, het ritme van de weg en de warmte van de zon.
Met 28°C was het warm maar niet vermoeiend, precies het soort weer dat je verlangt op een motorvakantie: een dun laagje warmte om je heen, maar genoeg rijwind om het aangenaam te houden.
Hagenau: een onverwacht paradijsje van rust
Tegen het einde van de middag bereikten we Hagenau, waar de camping ons positief verraste. Ruim, rustig, en tot onze verbazing ook nog eens de goedkoopste in de regio. Soms voel je meteen bij aankomst dat je een goede keuze hebt gemaakt, en dat was hier zeker het geval.
De motoren stonden snel op hun plek en terwijl de zon langzaam zakte, hing er dat typische, goudgele avondlicht boven de camping. Het soort licht dat dagen als deze nog mooier laat lijken in je herinnering dan ze al waren.
Van Bodensee naar Frankrijk: valsplat genieten
De route van vandaag begon bij de Bodensee en liep grotendeels valsplat naar beneden richting Frankrijk. Het soort traject waar de motor soepel overheen glijdt en je moeiteloos kilometers maakt zonder dat je het doorhebt. De motor liep vrij, het landschap verschoof gestaag en voor we het wisten reden we Frankrijk dieper in.
Morgen staat een bijzondere stop op het programma: de citadel van Bitche, een imposant fort dat al eeuwen over het landschap waakt. Daarna trekken we verder richting Luxemburg, waar motorcamping Le Moulin voor ons klaarstaat. Een plek waar motorrijders samenkomen, verhalen delen en plannen smeden voor de ritten die nog komen.
Door het Müllerthal: een groene droom op twee wielen
19 juli – 28°C
Na een rit die ons vanuit Frankrijk weer even door Duitsland leidde, reden we Luxemburg binnen, een land dat misschien klein is, maar telkens opnieuw verrast. Het Müllerthal, ook wel Klein-Zwitserland genoemd, was opnieuw het hoogtepunt van de dag. De groene valleien, smalle passages tussen hoge rotswanden en de kleine riviertjes die overal lijken te ontsnappen, gaven de rit een bijna sprookjesachtig karakter. Hoewel het Müllerthal vooral bekend staat als wandelgebied, voelde het ook vanaf de motor als een verademing: koel, schaduwrijk en heerlijk rustig. De kilometers gleden onder de banden vandaan alsof de weg speciaal voor ons was aangelegd.
Eindpunt: Esch-sur-Sûre
Aan het einde van de dag reden we door naar Esch-sur-Sûre, een klein maar schitterend dorpje dat tegen een heuvel lijkt geplakt en uitkijkt over een kronkelende rivier. Het is zo’n plek die meteen een soort rust over je heen laat vallen. De smalle straatjes, het kasteel hoog boven het dorp en het water dat traag door de vallei slingert: Esch-sur-Sûre is precies het soort eindpunt waar een dag als deze om vraagt.
Camping High Chapparel: motor hart in Luxemburg
Onze eind bestemming vandaag was Camping High Chapparel, een plek die zijn reputatie als motorcamping volledig waarmaakt. Wat ruiger, wat rumoeriger, en met dat onmiskenbare motorclub-gevoel iets meer dan mijn persoonlijke smaak misschien, maar toch heeft het ook iets charmants. Je voelt meteen dat je omringd bent door mensen die dezelfde passie delen: motoren in alle soorten en maten, verhalen die heen en weer vliegen, en het zachte gerommel van machines die afkoelen in de zon. We parkeerden de motoren, pakten een momentje rust en lieten het warme Luxemburgse zonnetje even op ons inwerken.
Laatste etappe in zicht
Morgen nog even goedkoop tanken, Luxemburg blijft wat dat betreft een feestje en dan door naar de laatste camping van deze reis, net over de grens bij Nijmegen.
Zomerwarm, stil en vrij
Sambeek 20 juli 2024 – 32°C
Een korte rit vol rust en ruimte
Vandaag was de rit misschien korter dan de dagen ervoor, maar voelde zeker niet minder bijzonder. Vanuit Luxemburg reed ik alleen door België naar Nederland, met de zon die fel op mijn helm scheen en de rijwind die als een constante metgezel naast me bleef. Het was warm, 32°C, maar precies dat soort zomerwarmte die je omarmt in plaats van uitput.
De weg slingerde door de zachte heuvels van Luxemburg, waar elke bocht aanvoelde als een klein cadeautje. Geen haast, geen druk, alleen ik en de motor. De wereld leek even tot stilte gekomen, alsof het asfalt, de lucht en het landschap samenzwoeren om deze laatste etappe tot een vredig afscheid te maken.
Binnendoor naar de grens
Een kort stuk over de A2 onderbrak die rust, maar zodra ik weer de binnen doorwegen op dook, kwam alles terug: het ritme, de ontspanning, het gevoel dat je volledig opgaat in de omgeving. Iedere kilometer voelde als een stukje afronding van een reis die nog best langer had mogen duren.
Het einde in zicht en een nieuw begin
Onderweg kreeg ik steeds meer het besef dat dit de laatste echte dag van mijn motorvakantie was. Het verlangen naar thuis komen hing ergens in de lucht, maar tegelijk knaagde het idee dat ik dit avontuur nog niet helemaal wilde loslaten.
Ik wist één ding zeker: de volgende reis ga ik solo. Rijden op mijn eigen tempo, stoppen wanneer ík dat wil, en elke geur, bocht en horizon volledig in me opnemen. Het vooruitzicht voelde als een belofte aan mezelf.
Nog één laatste rit
Morgen rijd ik nog naar Den Bosch en vervolgens door naar Almere, de officiële afsluiting van deze prachtige reis. Maar vandaag was er nog één keer dat pure gevoel van vrijheid: het eindeloze zoemen van de motor, de warmte van de dag, en het geluk dat alleen een lange, bezinningsrijke motortocht kan brengen.
Weer thuis – Nederland
Weer thuis. De motor staat op stal, de bagage uitgepakt, en ik voel nog steeds de echo van kilometers kronkelende wegen en bergtoppen in mijn benen. Morgen ga ik alles schoonmaken en opruimen, maar vandaag geniet ik nog even na van elke bocht, elke afdaling en elk uitzicht dat ik onderweg heb gezien.
Het totaal aantal gereden kilometers ligt iets anders dan gepland: volgens mijn teller heb ik uiteindelijk 4600 km afgelegd. Vierduizend zeshonderd kilometer puur avontuur, vrijheid en onvergetelijke momenten. En nu? Nu droom ik alweer van de volgende rit, het volgende landschap dat wacht, de volgende horizon die ik op de motor zal veroveren.
